Ten niewielki rozmiarami tekst, napisany przez osobę, która cierpiała na zaburzenia psychiczne, jest, moim zdaniem, wyjątkowy z kilku powodów. Nieczęsto się zdarza, a już na pewno niezwykle rzadko w polskiej literaturze, by osoba walcząca całymi latami z psychozą dawała świadectwo swych przeżyć. W społeczeństwie, w którym tak łatwo o wykluczanie osób leczących się psychiatrycznie, osobisty opis zmagania się z chorobą psychiczną to akt szczególnej odwagi. Stygmatyzacja i społeczne wykluczenie dla wielu pacjentów jest niejednokrotnie większym ciężarem niż sama choroba. Jakże jeszcze wiele do zrobienia mają psychiatrzy i stowarzyszenia rodzin pacjentów, by bycie pacjentem psychiatrycznym nie odgradzało osób chorych od ich znajomych i przyjaciół, by nie utrudniało rozwoju zawodowego czy osobistego. W tym kontekście znamienne są uwagi i obserwacje Aleksandry Kożuszek o tym, jak wielkie znaczeniu w rekonwalescencji ma otwarte środowisko i życzliwe towarzyszenie bliskich. Badania naukowe potwierdzają: sieć społeczna jest jednym z najważniejszych czynników sprzyjających zdrowiu, nie tylko zresztą psychicznemu, a socjolodzy zwracają uwagę na fakt, że właśnie stosunek społeczeństwa do osób chorujących psychicznie jest jednym z mierników dojrzałości danej kultury.

prof. Bogdan de Barbaro